Krzykliwa poświata brzemienia.

Strach szepczący bezwzględnie do ucha

niczym chrząszcz brzęczący w trzcinowisku.

Pozostało jedynie źdźbło nadziei.

Szczęście już czmychnęło het w niepamięć.

Liczy się tylko ta żmudna praca.

Słowa sypią się jak z rewolwera.

 

Niegdyś pełna kreatywności i

szczodrości, rozentuzjazmowana.

Teraz walczy o przetrwanie jakoby

świerszcz czy dżdżownica na sporej szosie.

Dzisiaj wciąż trzyma rzeźwo ołówek.

Pomaga osobom w potrzebie.

Przypuszcza, że to jej powołanie.

Mimo że na horyzoncie jedynie

przeszkoda przeszkodę przeskakuje.

 

Jest trochę jak ślusarz, kuje własne

wyidealizowane losy.

Czuje się czasem wyalienowana.

Uczy, pomaga, gloryfikuje.

Świadomość nie pozwala zapomnieć

o trudach, udręce, tchórzliwości.

To ciężkie, ale nie niemożliwe.

Przedsięwzięła się tego zadania,

więc chce skończyć ukontentowana.

 

 

Ocena(wymagane)

Wyślij

Δ